Ben jij ook een zoeker? iemand die steeds zoekt naar… ja wat eigenlijk niet? De beste partner, de juiste baan, het mooiste huis…? Nooit goed genoeg en zoeken levert enorm veel stress op. Vaak is het zelfs zo dat je in de praktijk niet eens aan het zoeken toe komt omdat het in je hoofd al stagneert. Ergens geloof je namelijk niet dat je ‘het’ zult vinden. En daar heb je nog gelijk in ook…

Wat er namelijk gebeurt als je gaat zoeken is dat je iets bedenkt waar je je zo aan vasthoudt dat je de rest niet meer ziet. Je wordt nogal narrow minded. Al je aandacht, je focus en je energie gaat naar ‘dat ene’. En de rest wordt afgedaan als ‘niet goed’. De consequentie is meestal dat je er niet blijer van wordt. En dat is een understatement. En oh ja: je vindt het nooit op die manier. Echt niet!

Maar ja, hoe dan? Stel nou eens dat je niet hoeft te zoeken. Dat het er al is. Alsof het cadeautje dat voor jou bestemd is, al klaarligt. Je hoeft niet zelf te bedenken wat het moet zijn. Maar door het zelf bedenken en er star in worden, zie je het niet. Wat is er dan nodig? Eigenlijk gaat het erom dat je jezelf de kans geeft om het te zien. Dat kan alleen als je ontspannen bent, aanwezig in het moment, open, creatief en in verbinding met je omgeving. Dat je helder uit je ogen kijkt.

Zie het zo: er is een schoorsteen. Wat er nodig is is dat de schoorsteen schoon is. Je moet hem dus vegen: alle oude rotzooi eruit. Ervoor zorgen dat het kanaal open is. Vervolgens kun jij je eigen vuur maken. En daar kun je dan weer van genieten. Alleen of samen met anderen. Ik weet zeker dat anderen er vanzelf op af komen, zo’n lekker warm vuur…

Nu is het aan jou: wat heb jij nog te vegen? Welke rommel moet er nog uit? En hoe laat jij je (innerlijke) vuur ontbranden? Hoe geef je vorm aan je energie? En hoe zou het voelen je te warmen aan je eigen vuur en anderen uit te nodigen dat ook te komen doen? Stel je eens voor…

Tip: schrijf intuïtief op wat er nog vastzit in jouw schoorsteen. waarin saboteer jij jezelf? Met welke overtuigingen, principes, belemmeringen, omstandigheden, smoesjes en angsten is jouw schoorsteen gevuld?

Ik hou van het woord Missie. Het geeft een gedrevenheid vanuit visie aan. Een missie is de innerlijke motivatie om iets zinvols bij te dragen. Het is dus logisch dat je missie voortkomt uit je identiteit, uit wie je bent. Met een missie maak je jezelf zichtbaar en doe je de belofte dat je acties en handelingen matchen met jou. Er ontstaat dus congruentie: doe wie je bent.

Veel organisaties worstelen hiermee: visie, missie, doelen… En niet alleen voor grote bedrijven is dit erg belangrijk, juist voor zelfstandige professionals bieden identiteit, visie, missie en doelen concrete handvatten en focus. Zp’ers zijn vaak teveel gericht op WAT ze doen, terwijl de wijze waarop ze werken (het HOE) vaak veel onderscheidender kan zijn. En eigenlijk ook onveranderbaarder. Bovendien geeft het je houvast bij de keuze van je opdrachten, bij ethische dilemma’s of bij de manier waarop je met klanten omgaat. Het investeren in dit fundament is dan ook de beste investering voor je bedrijf.

Maar een Missie is niet voorbehouden aan ondernemingen. Je kunt ook kijken naar je eigen Levensmissie. Waartoe ben je hier? Wat zijn je talenten? Wat typeert jou en wat wil je tot stand brengen in het leven? En welk werk past daarbij? In mijn trajecten Loopbaancoaching is dat altijd het uitgangspunt: niet kijken of jij in dat hokje van die vacature past. Niet geloven in de ‘perfecte’ baan (die bestaat net zomin als de ‘perfecte’ partner) maar ontdekken wie je bent, wat je te doen hebt en onder welke voorwaarden je dat wilt doen.

Als je kinderen hebt, zou het een logisch gevolg zijn om tijd en aandacht te besteden aan de missie die je hebt met het opvoeden van je kids. Wat wil je ze leren? Hoe ga je met ze om? Welke waarden en deugden leef je ze voor? Veel ouders maken dit te weinig expliciet. Het gevolg is vaak dat ze zelf stuurloos zijn (en hun kinderen dus ook) en dat ze hun eigen emoties en gedoe inbrengen in de opvoedrelatie. Daardoor gaan kinderen al snel beschermingsmechanismen ontwikkelen. Dat is niet nodig. Als je als ouder voor jezelf een houvast creëert door een heldere missie te hebben, geeft je dat zekerheid en duidelijkheid. En je kinderen dus ook.

Binnenkort start in Zeist de cursus Opvoeden met een missie. Vijf bijeenkomsten op woensdagochtend waarin je met andere ouders en voor jezelf gaat ontdekken hoe jij wilt vormgeven aan de opvoeding van je kinderen. Wil je er meer over weten? Mail me dan even.

Wie is voor jou iemand met een heldere missie? wat kun je leren van hem/haar?

Vanmorgen had ik weer een boeiende sessie met een cliënte. Ze mopperde over haar leidinggevende die continu ad hoc reageert op gebeurtenissen en niet op een structurele wijze leidinggeeft. Dat maakte haar ineffectief en onvoorspelbaar en mijn cliënte reageerde daar nogal allergisch op. Vervolgens gingen we naar haar loopbaan kijken en hoe ze met zichzelf omgaat. En we kwamen erachter dat ze eigenlijk nogal ad hoc reageert op wat zich voordoet: verwachtingen van anderen, gedachten die ze heeft, wat ze wil met werk: nergens zat een plan of hoger doel achter.

Ze was er zelf nogal verbaasd over. Had niet door dat haar allergie precies was wat ze zelf doet. Samen gingen we kijken wat er zou gebeuren als ze strategischer gaat handelen. We zagen toen dat ze zich op een andere manier in haar werk zou bewegen; doelgerichter, accepterender, oordeelvrijer en spooklozer. Samen hebben we wat dingen op een rijtje gezet zodat zij dit verder kan uitwerken. Het gaf haar veel ruimte en ze had er zin in om er op deze manier naar te kijken en in te staan. Dat past namelijk eigenlijk erg goed bij haar.

De ad hoc werkwijze komt vaak voort uit oude beschermingsmechanismen die jouw gedrag laten afhangen van wat anderen willen. dan ben je dus eigenlijk altijd aan het reageren en je aandacht ligt dus bij anderen. Zij hebben teveel macht en jij hebt geen grip. Door doelbewust je volwassen kant in te zetten en een strategie te bedenken (doel, planning, mijlpalen, werkwijze), voorkom je dat vaste patronen en spoken bepalen wat je doet. Je hebt zelf de regie in handen. Het kan zelfs je strategie zijn om in het hier-en-nu te leven en te handelen, maar dan heb je er wel zelf voor gekozen.

Hoe zit het met jou? leef jij je leven ad hoc of strategisch? Wat zou je willen veranderen?
Als ik hierin wat voor je kan betekenen, hoor ik het graag. Mail me of bel: 06 43 12 41 06.

De vakantie is weer voorbij. Vorige week al, maar de eerste werkdagen moest ik enorm omschakelen. Ik vond het echt lastig om het gevoel van ontspanning en vrijheid niet ineens te transformeren naar haast en stress. Langzaam hervond ik de balans weer en nu lukt het me weer (grotendeels) om relaxed te werken. Het was trouwens niet alleen werk waar ik weer aan moest wennen; ook wonen in een huis was even een overgang. Van kamperen, de hele dag buiten, naar een huis dat opgeruimd en schoongemaakt moet worden. En waar nog heel wat klussen liggen te wachten.

Het kampeergevoel (na een week je tent opbreken en meenemen en naar een volgende plek) vond ik eigenlijk wel heel erg fijn. We hadden alles bij ons wat we nodig hadden en niets meer. En weer terug doen we weer boodschappen, ga ik winkelen en lijkt het alsof het gaat om spullen verzamelen. En eigenlijk word ik blijer van weinig spullen.

Emigreren is niet de oplossing, dat weet ik wel, maar het gevoel van een nieuw begin, een project, samen met lief en kind is wel erg aantrekkelijk…

Maar eigenlijk heb ik dat helemaal niet nodig: ik kan genoeg uitdaging in mijn werk stoppen. Zo ben ik druk bezig met ‘Van idee tot zzp’ en zijn er weer nieuwe workshops. En natuurlijk start 26 september mijn eerste groep van de ACC. Morgenavond hebben we een Open Avond. Je bent van harte welkom!

Ik ga maar snel weer door met waar ik het beste in ben: mezelf zijn .

Hoe zit het met jou en de overgang vakantie-werken en zomer-herfst?

Vandaag ontving ik deze e-mail. Heb je interesse? Mail dan even naar mij: mailto: info@suusenco.nl.

Volgens mij heb ik hier op de site nu de juiste plek gevonden: goed zichtbaar op de hoofdpagina onder de noemer ‘PIT-stop’. Waarbij PIT uiteraard staat voor Passie, Intuïtie en Talenten.

Vandaag kreeg ik deze spreuk in mijn mailbox via www.dagelijksegedachte.net:

Vergeet nooit dat de grootste emotionele behoefte van een persoon is dat hij of zij zich gewaardeerd wil voelen.

Vorige week las ik ook al zoiets ergens en ik trok een aantal (voorzichtige) conclusies:

1. Alle ruzies gaan over waardering

2. Alle drijfveren zijn gericht op (zelf)waardering

3. Er kan dus veel misgaan .

Ik moet bekennen dat ik het wel herken; vooral die ruzies. En een bijkomend probleem is dat het meestal niet zo helder is en er dus misverstanden ontstaan omdat ik die behoefte niet duidelijk kan maken. Dan voel ik me tekortgedaan, niet begrepen, afgewezen etc. Herkenbaar?

En ook die drijfveren zijn boeiend. De mensen die ik begeleid zijn vaak op zoek naar (ander) werk. Een belangrijke pijler is dat het ‘zinvol’ moet zijn. En eigenlijk is dat dus hetzelfde als ‘gewaardeerd worden om wat je doet door jezelf en/of anderen’. Dat heb ik ook. Omdat mijn werk heel duidelijk is gekoppeld aan wie ik ben, gaat de waardering ook direct naar mij. En dat is fijn . Maar bovenal waardeer ik mezelf om de keuzes die ik heb gemaakt en de zuiverheid waarmee ik dit werk doe. Als ik dan even niet kan werken (zoals nu: mijn dochter is ziek), mis ik mijn werk, mijn uitingsvorm.

En de derde is volgens mij voor iedereen logisch.

Hoe zit het met jou? Welke conclusies kun jij trekken? En wat betekent waardering eigenlijk voor jou?

Print dit document en vul hem in voor jezelf (kleuren mag ): waarderingscertificaat.

Gisteren was ik mijn site aan het bijwerken en een beetje aan het googlen. Per ongeluk kwam ik toen deze site tegen: http://positivesharing.com/. Of eigenlijk vooral het boek dat erop staat: ‘Happy Hour is 9 to 5′ van Alexander Kjerulf. Het is een boek dat je online kunt lezen en het gaat over blijheid op het werk. Even een oproepje aan een Nederlandse uitgeverij (Scriptum?): vertaal het!! Maar goed, blij zijn op en met je werk, vind ik erg belangrijk. Mensen die blij zijn, zijn gemotiveerd en zijn blij om hun energie, tijd, aandacht en talenten in te zetten voor anderen in werksituaties. En dat is voor iedereen goed en niet in de minste plaats voor het resultaat voor de organisatie.

Het boek legt haarfijn uit waar mensen echt blij van worden en hoe je dit als organisatie kunt faciliteren en organiseren. Natuurlijk zijn het geen nieuwe dingen, maar wel goed om hier (zeker in deze kredietcrisistijd) aandacht aan te besteden. Waar gaat het echt om, wat heeft echt waarde…? Ook de verantwoordelijkheid die je zelf hebt om blij te zijn, wordt besproken.

Wat mij persoonlijk blij maakt in mijn werk, is dat ik kan zijn wie ik ben en dat ik dat kan delen met anderen. Dat geeft veel vrijheid en voldoening. Ik voel me thuis en op mijn plek in mijn werk en ik voel me verbonden met de mensen met wie ik dit werk doe.

De schrijver van het boek suggereert dat je een ‘Happy plan’ kan maken. Wat maakt jou blij en hoe ga je ervoor zorgen? SUUS & CO begeleidt mensen in organisaties (individueel en als team) om weer blij te zijn met jezelf, elkaar en je werk. Tijd voor Happy Hour!

En jij? Hoe maak je jezelf weer blij?

Kleine toevoeging: er is een Nederlandse online vertaling: http://www.happyhourisvan9tot5.nl/. En hier vind je een erg leuke presentatie over blijheid als businessmodel: presentatie van Tara Hunt.

Eindelijk ben ik erachter…. Nu weet ik wie ik werkelijk ben… Ik ben een CHIP. Een Conscious Happy Independent Professional. Een CHIP is iemand die kiest voor zijn eigen weg, die weg wil uit de knellende structuren van logge organisaties. Van door mannen geregeerde bedrijven waarin authenticiteit en integriteit vervangen zijn door politieke spelletjes en bureaucratie. Een CHIP is (volgens mij) in veel gevallen een hoger opgeleide vrouw die haar wensen en belangen (vaak een enorme gedrevenheid voor werk, gecombineerd met verantwoordelijkheid voor het gezin en behoefte aan persoonlijke ontwikkeling) niet langer kan plaatsen op de plek waar ze werkt. Het zijn de slimme/sensitieve/sociale types.

Ik werk nu 5 jaar met hoger opgeleide vrouwen; de potentiële helft van onze beroepsbevolking. De groep die hoger scoort op toetsen in het onderwijs en die groter is in de uitstroom van universiteiten. En toch is deze groep bezig zich terug te trekken uit de bestaande arbeidsstructuren. Omdat mannen er domineren en eisen dat er fulltime gewerkt wordt, dat het werk voorgaat. Omdat we niet gezien en gewaardeerd worden, omdat onze ideeén voor verbetering niet leiden tot structurele veranderingen. En dat willen wij niet meer. Dus al onze know-how, al onze talenten worden op andere manieren ingezet. Eénvrouwsbedrijfjes schieten als paddestoelen uit de grond (met name van hoger opgeleide vrouwen), vrouwen worden massaal thuisblijfmoeder (jammer!) of werken zich een burn-out om toch maar een poging te doen alle ballen in de lucht te houden.

En waarom?? Voor wie is dat goed behalve voor de oudere, al bijna uitgerangeerde mannelijke babyboomers die het liefst in de jaren ’50 blijven leven. In Villa Felderhof gisteren, wees Maurice de Hond ook al op deze groep die op geen enkele manier in staat is te matchen met de generatie van deze tijd en op welke manier het onderwijs hun behoeften kan faciliteren. Dit geldt niet alleen voor het onderwijs, dit zien we overal. De ‘tegenhouders’.

Ik doe hierbij een oproep aan alle organisaties: neem vrouwen nu eens serieus! Welk bedrijf wil nu geen CHIP als medewerker?! De babyboomers zijn over tien jaar allemaal aan het vissen, dus je hebt ons nodig! Kies voor flexibiliteit, geef vertrouwen en ruimte, biedt inspiratie, verantwoordelijkheid en faciliteer creativiteit en innovatie en je hebt aan de hoger opgeleide vrouw een kei van een medewerker! Maar bovenal kies je dan voor een bloeiende, krachtige en solide organisatie waarop je kunt vertrouwen. En dat lijkt mij de beste manier om om te gaan met de gevolgen van de kredietcrisis. Nee, dat klopt niet: dat is de plek waar iedereen zou willen werken en die de beste resultaten zal (blijven) behalen. Doe wie je bent!

Boekentip voor managers: Leidinggeven aan professionals? Niet doen! of neem contact op met SUUS & CO om te veranderen naar een CHIP-organisatie voor mannen én vrouwen.

Ik zit in mijn kantoortje en kijk naar buiten. Meestal heb ik een weids uitzicht, maar vandaag is het mistig. De boom voor mijn neus is kaal, er vliegen kauwen heen en weer en de lucht is grijswit. Mist maakt me altijd melancholisch. Vaag eigenlijk.. . Waarom zou je van mist melancholisch worden? Misschien omdat het drukkend, benauwend voelt?

Hoe zou het er nu aan zee uitzien? Ik heb zin om in de auto te gaan zitten en naar Scheveningen te rijden en lekker melancholisch over de boulevard te lopen en herinneringen op te halen. Tijdens een cruciale periode in mijn leven woonde ik in Den Haag. De zee zocht ik een paar keer per week op. Het gaf me rust en warmte, vrijheid. Ik had er bijzondere ontmoetingen.

Maar ik werk vandaag. Weer een dag vol inspiratie met en van mijn cliënten. Praten, spelen, denken, thee drinken, voelen… Ik hou van mijn vak.

Wat zijn jouw mijmeringen? Wat doet mist met jou?

Ondernemen en onzekerheid horen bij elkaar. En op dit moment voelt het alsof ik op een punt sta waar meerdere wegen op uitkomen. En ik weet het even niet. Welke richting ga ik op? Wat past echt bij mij en hoe? En hoe weet ik of het gaat werken? Er zijn verschillende mogelijkheden, maar er is niet één duidelijke ‘ja’. En bij alle opties gaat het niet vanzelf. En mijn uitgangspunt is altijd: als het niet vanzelf gaat, klopt er iets niet.

Eigenlijk weet ik wel wat ik echt wil. En misschien zoek ik wel smoesjes om er niet voor te gaan (en ben ik bang dat ik er geen geld mee verdien). Ik durf er nog niet helemaal op te vertrouwen…. Pfff… Ik maak het mezelf wel weer moeilijk, geloof ik.

Misschien moet ik eens een dagje op de hei (of in Scheveningen) gaan zitten om het helder te krijgen en ervoor te kiezen. Anders blijf ik rond drentelen.

Wat is jouw manier om je kracht aan je keuze te koppelen?

Heeft iemand een toverdrankje voor me? of een spreuk? Eentje die het regenachtige herfstgevoel als mist laat verdwijnen en die me een energieboost geeft waardoor niet meteen ‘s morgens alle spoken en drukke gedachten op me springen? Een drankje dat bestaat uit een halve kilo pit, een kopje bubbels en wat roze en gele siroop? Of een spreuk die zoiets is als: Hokus Pokus Pilatus pas, ik wou dat ik altijd wist wie ik was…?

Jaja, ik weet het… mijn depressiehormonen zijn op hol geslagen (zie blog over PMS). En ik red me nog wel een paar dagen… Maar dan is mijn tandvlees wel op . Ga maar wat energie uit mijn werk halen. Dat werkt ook erg goed!