Een tijdje geleden kwam ik in de LOF al de term flutmoederen tegen. En toen al dacht ik: dat zou ik eens wat vaker moeten doen. Het gaat erom dat je jezelf als moeder en je kind meer ruimte en vertrouwen geeft. Daardoor ben je als ouder relaxter en krijgt je kind meer zelfvertrouwen omdat het leert zijn eigen problemen op te lossen. Wij doen dus veel te veel voor onze kids en proberen alles onder controle te houden…

Mijn dochter wordt volgende maand drie. En sinds de zon schijnt, speelt ze heer lijk zelf buiten. Niet alleen in de tuin, maar ook in eht speeltuintje aan de achterkant. Ze kan er zelf heen, hoeft geen straat over en als ze valt hoor ik haar huilen als ik in de tuin ben. En ze vindt het geweldig; ze speelt met andere kinderen, leert de buurt kennen en is lekker zelf bezig. En ondertussen lees ik een tijdschrift in mijn luie ligstoel. ideaal dus!

Vanmorgen las ik in NRC Next ook een artikel over ‘lui ouderschap’. Ik ben het er volledig mee eens. Ik wil niet dat mijn kind in (mijn) angst opgroeit. Zodra ze het kan, krijgt ze de verantwoordelijkheden die bij haar horen. Ik hoef ze niet eens te geven, ik hoef haar alleen maar niet tegen te houden.

Vooral moeders vinden het erg moeilijk hun kind los te laten. En eigenlijk is dat het probleem van veel vrouwen van onze generatie (ergens tussen pakweg 25-45 jaar); we zijn teveel gericht op het hebben van controle. Dat lukt nooit, want je kunt de wereld niet onder controle krijgen en daardoor gaan we piekeren, krijgen we dwangneuroses (hypochondrie, paniekaanvallen, hyperventilatie) en stress. Dus hierbij roep ik alle moeders op: vergroot je zelfvertrouwen, werk aan je intuïtie en zorg ervoor dat jij je veilig voelt. Laat je eigen ontdekkingsreiziger niet de klos worden!

Soms word ik in één keer heel erg boos. Gisteravond was het zover. Iets wat mijn lief zei schoot bij mij in het verkeerde keelgat en ik werd woest. Het vervelende is dat ik normaal erg veel kan met taal en woorden, maar als ik boos bent lukt dat niet meer. Mijn keel zit dicht en het voelt alsof ik alleen maar klanken kan uitstoten. Ik kies er dan ook meestal voor me even af te zonderen. ben dus gaan koken (de mie werd erg zout van alle tranen ).

Gelukkig lukte het me (in tegenstelling tot vroeger) wat later wel om te vertellen wat me dwars zat en na wat excuses en knuffels over en weer, was er weer balans. Ik ben me er vaak niet van bewust dat bij mij dingen opstapelen en pas bij zo’n uitbarsting komen er een heleboel voorbeelden naar boven waarbij ik over mijn grens ben gegaan. Het is dus een soort exploderen en resetten. En nu voelt het weer goed.

Ik vind het overigens bijzonder dat mijn dochter van 2,5 er gewoon bij is, het accepteert en het hele proces van ruzie, boos zijn en goedmaken, meekrijgt. Ik wil haar graag laten zien dat alle emoties er mogen zijn en dat je er samen altijd uitkomt als het even niet vanzelf gaat. Dat zijn waardevolle lessen.

Hoe maak jij ruzie? Wat betekent boosheid voor jou? Wat heb je hierin nog te leren?

Ik besteed graag aandacht aan leuke initiatieven. Dus heb je tips, ken je leuke sites of weet je een leuk uitje: mail ze naar info@suusenco.nl.

Deze kreeg ik van Marina:

Dag Suzanne,

Dank voor je regelmatige, zeer inspirerende mailtjes! Leuk en ik lees ze graag.
Mag ik je mijn passie voorstellen: www.mammaweetalles.nl.

Een initiatief wat moeders van pubers bij elkaar wil brengen, regionaal. Leren van elkaar, lachen met elkaar, energie krijgen van en met elkaar.

Voor moeders (ouders) van pubers blijkt deze periode met kinderen een veeleisende te zijn. Anders dan de peuterleeftijd, steeds op zoek naar mogelijkheden om ‘in contact’ te blijven.

De reacties zijn veelbelovend en motiverend. Maar we hebben wel aandacht nodig …

Alvast hartelijke dank!

Marina van der Wal