Ik heb een dochter.
Ze is 4 en slim, leuk, lief, grappig en eigenwijs. En alle vaders en moeders weten dat kinderen spiegelen. Dat is geen cliché, maar de soms pijnlijke waarheid. Het is geweldig als ik lekker in mijn vel zit en samen met Rivka een feestje van het leven maak. Maar wat vind ik het moeilijk als we samen in de ellende terechtkomen en ik soms echt niet weet wat ik moet doen. Allebei zijn we nogal temperamentvol en vasthoudend, dus ik moet erg opletten dat ik niet in een machtsstrijd verwikkeld raak, met eten bijvoorbeeld.

En soms baal ik achteraf van mezelf omdat ik me toch liet verleiden mijn spoken en emoties, wanhoop of boosheid, te uiten. En dan voel ik me schuldig. Zo schuldig als alleen moeders zich kunnen voelen…

Dat gebeurde dus gisterochtend.

Toen we allebei uit onze bui waren, boden we onze excuses aan en hebben we een geweldig leuke dag gehad. We bakten speculaasjes, zorgden er samen voor dat het huis opgeruimd was en vierden Sinterklaas. Het was erg gezellig. We hebben geknuffeld, gelachen en Rivka ging blij naar bed.

Maar toch… de enige film die in mijn hoofd blijft zitten, is het ‘drama’ van gisterochtend. En die film speel ik steeds weer af. Ik blijf er in hangen en de spoken voeden.

Maar nu is het klaar!

Ik bepaal toch zelf welke film ik kijk? Laat ik eens zappen; welke film zie ik dan? Een gezellige familiefilm. Vol met liefde, warmte en echtheid. Ook zie ik een kinderfilm: over een meisje dat steeds meer karakter krijgt en dus steeds meer bewustzijn waarmee ze moet leren dealen. Ik zie haar beschermingsmechanismen. Maar ik zie ook haar moeder die ook, in alle eerlijkheid, worstelt en leert.

Ik bepaal welke film ik zie en door welke film ik beïnvloed wil worden. Ik leer, laat los en groei.

Boekentip: Movie Mind.

Als jij terugkijkt naar de afgelopen dagen.
Welke film zie je dan? En welke films waren er nog meer?

Liefde is een interessant concept. Ik heb zelf het idee dat juist liefde iets is waar je enorm in kunt groeien. Het gaat verder dan omgaan met je emoties of anders omgaan met jezelf. Ik keek vandaag oude foto’s van mezelf en zag er één van toen ik 13 was en stapelverliefd op Frank Boeijen. Posters aan de muur, de hele dag muziek luisteren, teksten ontcijferen en eindeloos zwijmelen. Het voelde zo echt, maar was natuurlijk een heerlijke puberfantasie. Toch was het mijn werkelijkheid en heeft het veel invloed op me gehad. Hetgaf me houvast, zekerheid en ik leerde mezelf beter kennen en accepteren door te luisteren naar de liedjes en ze aan mezelf te koppelen.

In de loop van mijn leven heb ik veel relaties gehad in allerlei soorten. Liefdesrelaties, onmogelijke liefdes, stille liefdes, dramatische liefdes, verloren liefdes. En vriendschapsrelaties op allerlei manieren en met verschillende intensiteiten en eindes.

En ik kom er steeds meer achter dat liefde eerder een manier van leven is, dan dat ik het uitsluitend op iemand wil richten. Leven met liefde is mij hart volgen, mijn passie vormgeven en vanuit contact met mezelf, in verbinding zijn met anderen. Op manieren die ik zelf kies. En het voelt heerlijk om dat weer te voelen, als ik het soms weer even vergeet, als ik mijn spirituele, intuïtieve kant een tijdje heb laten vervagen. De intensiteit hoort bij me en is deel van me.

Met liefde leven, is wat echt bij me past. En dat wil ik graag delen met mensen die deze energie willen delen. Daarom heb ik gekozen voor commitment aan mijn lief en mijn dochter. Maar ik verbind me ook met anderen. En dat kan ook heel intens zijn. Er zijn zelfs mensen die dit zo voluit doen, dat ze meerdere liefdesrelaties aangaan. Coach-collega Leonie Linssen begeleidt mensen bij het vormgeven van deze leefwijze (polyamorie).

Hoe zit het met jou en liefde? Welke ontwikkeling zie je hierin bij jezelf?

Met een dekentje, een pot thee en de tv aan lig ik op de bank. Vanmorgen heb ik een wortelkanaalbehandeling gehad. Ik had al een paar dagen enorme kiespijn en na een check gisteren, bleek ik een ontsteking te hebben. Jarenlang ben ik enorm bang geweest voor de tandarts. En een paar jaar geleden lukt het me om die angst los te laten. Ik merkte namelijk dat ik mijn angst groter maakte door hem te onderdrukken. “Stel je niet aan, klein kind!”, riepen mijn spoken. Dus ik deed of er niets aan de hand was. Maar ondertussen sliep ik niet, had ik klotsende oksels en piekerde ik me suf. Als ik dan bij de tandarts op de stoel lag, ‘verdween’ ik. Ik deed of ik er niets was en leidde mezelf af om maar zo snel mogelijk weer weg te kunnen.

Die strategie maakte mijn angst telkens erger. Toen kwam ik erachter dat ik zo niet met mezelf wilde omgaan. Ik besloot dat ik op een liefdevolle manier met mezelf wilde praten en mezelf wilde ondersteunen. Ik nam mijn angst serieus door het hardop te zeggen, zelfs tegen de tandarts. En ik zorgde ervoor dat ik bij mezelf bleef in de stoel. Mezelf geruststellen, de pijn (als die er was) voelen, rustig blijven ademen en mezelf moed inpraten. En dat hielp. Ook vanmorgen.

Toen ik er vanmorgen heen moest, besloot ik eerst een kaartje te trekken om mezelf te ondersteunen. Het werd ‘Daadkracht’. Ik voelde dat ik zelf kan kiezen, dat ik een besluit kon nemen en dat ik actief naar de tandarts kon gaan. Samen met het anti-klaagbandje hiep het me erg vanmorgen. De eerste dosis verdoving was niet voldoende en het lukte me (ondanks mijn stel-je-niet-aan-spook) te vragen om nog een shot. Ik had best veel pijn, tranen liepen over mijn wangen, maar ja: so be it. Het doet gewoon pijn!

En ik had me voorbereid op herstel: dekentje klaargelegd, pijnstillers erbij, nog even naar de supermarkt voor sap voor de verdoving was uitgewerkt en relaxen. Mijn lijf moet herstellen van de verdoving, de spanning, de pijn en de ingreep. Het is fijn dat ik geleerd heb te doen wat goed is voor me. En het helpt echt .

Hoe ga jij om met pijn en ziek zijn?

Oh ja, ik heb wel een ‘vastenafspraak’ geschonden (nood breekt wet). Heb de Linda. gekocht . Het vasten gaat wel goed: ik kan door de kiespijn namelijk al 2 dagen niets eten :s.

Muziek inspireert me altijd. Maakt niet uit wat het is: soms hoor ik ineens een stuk tekst uit een liedje en dan weet ik weer waar het echt over gaat. Zo hoor ik nu (ja, op dit moment) het nummer The power of Love van Frankie Goes To Hollywood. Met bovenstaande regel die me inspireerde.

Make love your goal.

Als dat toch echt altijd zo zou zijn, zou alles een stuk minder ingewikkeld worden. En dan heb ik het niet per se over de liefde voor anderen. nee, laat je daden voortkomen uit liefde voor jezelf, voor het leven, voor je omgeving, voor anderen. Gewoon vanuit liefde, vanuit dat gevoel en met het versterken van liefde als doel.

Als je dat zou doen, communiceer je anders, maak je andere keuzes, ben je gezonder. Ik schrijf ‘je’, maar ik bedoel natuurlijk ook gewoon mezelf. December is zo’n rotmaand als het om gezond leven gaat. Ik ‘vergeet’ weer te sporten, kan niet afblijven van chocola en marsepein en ook op andere vlakken verdwijnt mijn ritme. Het is zo’n verleiding…

Wat zou jij doen als liefde altijd je drijvende kracht is? Wat is het grootste verschil met nu?

Krant vergeten te kopen

Oud brood

Dreinende dochter

Niks leuks om aan te trekken

Wat eten we nu weer…?

Lijnen

Geen alleen-tijd

Geen zin om te Wii’en

Toch weer rotklussen doen voor werk

Ruzie met lief

Ik kan kiezen zeker… ?

Hoe ziet jouw weekend eruit?