Ik heb een dochter.
Ze is 4 en slim, leuk, lief, grappig en eigenwijs. En alle vaders en moeders weten dat kinderen spiegelen. Dat is geen cliché, maar de soms pijnlijke waarheid. Het is geweldig als ik lekker in mijn vel zit en samen met Rivka een feestje van het leven maak. Maar wat vind ik het moeilijk als we samen in de ellende terechtkomen en ik soms echt niet weet wat ik moet doen. Allebei zijn we nogal temperamentvol en vasthoudend, dus ik moet erg opletten dat ik niet in een machtsstrijd verwikkeld raak, met eten bijvoorbeeld.

En soms baal ik achteraf van mezelf omdat ik me toch liet verleiden mijn spoken en emoties, wanhoop of boosheid, te uiten. En dan voel ik me schuldig. Zo schuldig als alleen moeders zich kunnen voelen…

Dat gebeurde dus gisterochtend.

Toen we allebei uit onze bui waren, boden we onze excuses aan en hebben we een geweldig leuke dag gehad. We bakten speculaasjes, zorgden er samen voor dat het huis opgeruimd was en vierden Sinterklaas. Het was erg gezellig. We hebben geknuffeld, gelachen en Rivka ging blij naar bed.

Maar toch… de enige film die in mijn hoofd blijft zitten, is het ‘drama’ van gisterochtend. En die film speel ik steeds weer af. Ik blijf er in hangen en de spoken voeden.

Maar nu is het klaar!

Ik bepaal toch zelf welke film ik kijk? Laat ik eens zappen; welke film zie ik dan? Een gezellige familiefilm. Vol met liefde, warmte en echtheid. Ook zie ik een kinderfilm: over een meisje dat steeds meer karakter krijgt en dus steeds meer bewustzijn waarmee ze moet leren dealen. Ik zie haar beschermingsmechanismen. Maar ik zie ook haar moeder die ook, in alle eerlijkheid, worstelt en leert.

Ik bepaal welke film ik zie en door welke film ik beïnvloed wil worden. Ik leer, laat los en groei.

Boekentip: Movie Mind.

Als jij terugkijkt naar de afgelopen dagen.
Welke film zie je dan? En welke films waren er nog meer?

Heb je nog niets voor je zus? Of voor die leuke vriendin?
Of heb je een collega die wel wat grappige inzichten kan gebruiken?

Als je voor donderdag bij mij Spoken bestaan (€ 16,95) of
Vrouw met PIT (€ 18,95) bestelt, heb je hem voor Sinterklaas nog binnen.
Ik signeer hem voor je en pak hem zelfs in.
EN je betaalt geen verzendkosten tot 31 december 2010.

Doen?

Zo’n eerste sneeuwdag van het seizoen is een hele belevenis. In het echte leven is het een geweldig gespreksonderwerp, maar ook op Twitter kunnen we er wat van. De hele dag door las ik berichtjes over de sneeuw. En vooral over wat iedereen vond van de sneeuw. Dat varieerde van leuk tot het naarste dat je kan overkomen. En vooral van die laatste categorie waren er veel. Wat een stelletje klagers zijn we ook met z’n allen (inderdaad: ik kan er ook wat van, hihi…).

Een tijd geleden las ik het boek Een betere wereld. En ik werd me er bewust van hoe vaak ik eigenlijk klaagde, zeurde of mopperde. Sindsdien probeer ik het heel bewust niet meer te doen. Dat is echt een stuk fijner. Het relativeert en ik vergiftig mezelf (en anderen) niet langer met die nare energie. En wat ik ook merk, is wat ik eigenlijk wil als ik iemand bestook met mijn geklaag. Ik wilde aandacht, erkenning, medeleven. En dat kreeg ik niet, want klagen is niet echt de meest toegankelijke manier om in contact te zijn. Het is juist eerder afwerend.

Dat merk ik op twitter ook. Ik ben nogal gevoelig, dus ook voor de energie die achter de berichtjes zit. Dus probeer ik te relativeren door een grapje te maken of ik besluit dat ik die persoon niet langer volg. Ik bepaal immers zelf door wie ik me laat beïnvloeden.

Hoe zit dat met jou? Ben je gevoelig voor de energie van anderen?
En welke keuzes maak je zelf hierin?

Vandaag gaf ik een presentatie in Weert en toen ik om half 6 de trein nam, bleek deze niet verder te rijden dan tot Den Bosch. Ik woon in Zeist, dus wilde graag naar Utrecht. Omdat ik een groot Twitternetwerk heb van 2000 mensen, dacht ik er meteen aan deze in te schakelen en ik vroeg als eerste of iemand wist wat er in Utrecht aan de hand was. Direct meldden mensen de brand. Ik besloot Twitter te gebruiken om een lift te regelen en dacht: hoe kan ik hier meer mensen mee helpen?

Daarop tweette ik dit bericht: Geen treinen rond Utrecht. Rij je vanavond met de auto van/naar Utrecht? Bied een lift aan. Gebruik #lift. RT heel graag!

Voor ik het doorhad werd het bericht veelvuldig verspreid en ook enkele bekende Nederlanders, zoals @dolfjansen, pikten het op. Inmiddels worden er enorm veel liftplekken aangeboden. Zelfs van mensen die nergens heen hoeven, maar graag willen helpen. Ook slaapplekken in Utrecht zie ik langskomen. De kracht van twitter is het delen, helpen en je betrokkenheid tonen. Dit is er weer een prachtig voorbeeld van!

Het is nu zelfs zo dat #lift één van de populairste (trending) topics is op dit moment.

Update 20 november: @femmetaken heeft een geweldige site opgetuigd voor liften van/naar Utrecht. En grote dank aan @spems die veel bemiddelingen deed!!

Update 20 november 20 uur: de grootste ellende lijkt voorbij en het treinverkeer komt weer op gang. Het resultaat: naar verwachting hebben enkele tientallen tweeps via #lift een ritje gevonden, maar de concrete matches zijn lastig te peilen. Maar bovenal gaat het pom de overweldigende hoeveelheid positiviteit.  De kracht van het netwerk, van de ‘crowd’ heeft zich weer bewezen en overstemde alle negatieve geluiden. Waarschijnlijk heeft deze beweging een hoop imagoschade voor de NS gescheeld: mensen klaagden niet, maar zetten zich in. De betere vorm van energie .

Update 22 november: #lift heeft veel blogs en columns opgeleverd. met name via internet; er was in de traditionele media weinig aandacht voor de twittermovement. Ook op NOS Headlines werd het genoemd en werd verwezen naar deze blog.

Iedereen kan zich coach noemen, of doen alsof ie er één is. Ook in tv-programma’s zie je deze trend. Zo zag ik gisteren Dyanne Beekman empathische pogingen doen een relatie te redden met de standaardopdracht: schrijf elkaar een brief. En ook bij Bonje met de buren gaat er weer een pseudocoach aan de slag om twee kijvende vrouwen in het gareel te krijgen. Daarnaast heb je tegenwoordig de energiecoach, de financiële coach en de wooncoach.

En ja: daar heb ik moeite mee… Het voelt als een devaluatie van het vak en als een verkeerde weergave ervan. Zo krijgen mensen een beeld van coaching dat niet matcht met ons werkgebied. Ik ben een persoonlijk begeleider, een procesbegeleider. Ik laat mensen ontdekken, bedenken en ervaren hoe het is als ze zelf op een andere manier omgaan met de situatie, hun eigen patronen en beschermingsmechanismen zodat ze creatiever, blijer en meer zichzelf worden.

Zoek je een echte coach? Iemand die naar jou kijkt en vanuit kennis, ervaring en technieken het beste in jou omhoog haalt? Kijk dan of iemand is opgeleid en lid is van een beroepsvereniging zoals de Nobco of Noloc (loopbaancoaches). Voer een kennismakingsgesprek, of bij voorkeur meerdere, zodat je een goede keus kan maken. Heb je het idee dat de coach professioneel handelt, een stijl heeft die bij je past en er echt is voor jou? Dat zijn belangrijke criteria. Een goede coach handelt altijd in het belang van de cliënt en stelt zich op als gelijkwaardige samenwerkingspartner.

En in welk opzicht lijkt dat op de wooncoach…?

Elke dag zie ik ze lopen; een groepje jonge meiden, gezellig kletsend. ik weet dat ze in behandeling zijn bij de ggz-instelling in de buurt. Ze zijn wat dunner dan hun leeftijdgenoten, verstoppen zich, lopen minder rechtop. Afgelopen week las ik weer een bericht over eetstoornissen. Meisjes krijgen steeds jonger anorexia.

Steeds vaker wordt een eetprobleem niet meer gedefinieerd als aanstellerij of koppigheid. Gelukkig maar! Maar ik moet bekennen dat ik het stempel ‘het is een ziekte’ niet ondersteun. Sowieso zegt het woord ‘ziekte’ me niet zoveel. behalve dat het associaties oproept met: je kunt er niets aan doen, het is niet je schuld, gebruik medicijnen. En volgens mij is dat niet de manier om met eetproblemen om te gaan.

Mijn voorkeur gaat uit naar de benaming ‘beschermingsmechanisme’. Een manier van het brein om grip te krijgen op een situatie waarover je geen controle hebt. Om dat te compenseren, en vooral de angst die dat oproept te kunnen managen, ontwikkel je een strategie. Sommige mensen krijgen rijangst, anderen dwanggedachten of handelingen en sommigen anorexia of andere eetproblemen. Het is dus een symptoom; geen ziekte.

In mijn praktijk zie ik veel (jonge) vrouwen worstelen met zichzelf en het leven. En iedereen ‘verzint’ andere (tijdelijke) oplossingen. Alleen werken aan een gedragsverandering lost het probleem niet op. Kijken naar het gevoel van onvermogen en leren hoe je er op een andere manier -direct- mee kunt omgaan is de enige oplossing. Accepteer wat je (nog) niet kunt. Geef jezelf ruimte om te ontwikkelen. Met vallen en opstaan. Praat liefdevol tegen jezelf en doe alles wat ervoor nodig is om emotioneel volwassen te worden. Dan zul je merken dat de noodzaak voor een beschermingsmechnisme verdwijnt.

En natuurlijk steekt hij af en toe de kop op, maar dan ben je sterker omdat je jezelf krachtiger hebt gemaakt. Dat levert zelfvertrouwen op. En ik zou dat zo graag zien bij die prachtige jonge meiden die ik elke dag zie lopen….

Wat is jouw strategie om de controle te houden?

Boekentip voor pubers om echt meer leiding te nemen over hun leven.

Vandaag ontdekte ik in een sessie met een cliënte het bestaan van het grote martelaarspel: een echt familiespel . In veel gezinnen is het een oud gebruik om elkaar af te troeven. Dat kan al op heel jonge leeftijd. Vaak is één van de ouders de initiatiefnemer. Zo kan het voorkomen dat moeder zichzelf als het eerste slachtoffer positioneert. Door manipulaties voorkomt ze dat ze zelf de verantwoordelijkheid over haar leven neemt en wijst ze een dader aan, de vader in het gezin bijvoorbeeld. Ze zoekt een medespeler in één van de kinderen. Bij voorkeur de gevoeligste. Daar legt ze haar ellende neer. Het betreffende kind gaat proberen de ellende op te lossen (bijvoorbeeld door de huilende moeder te troosten, haar vertrouweling te worden) en stapt een aantal plaatsen vooruit in het spel.

Dit kind ontwikkelt een behoefte aan erkenning en waardering die niet gevoed wordt. Dus weer een mooi slachtofferthema. Gooi daar nog wat jaloezie van andere broers/zussen bij (die dus ook weer slachtoffer zijn), een hardwerkende loonslaafvader en misschien een zich hevig verzettende puber en de strijd is losgebarsten.

De grote vraag is: wie wordt uitgeroepen tot grootste martelaar: wie heeft het in osn gezin het slechtst? En hierin is alles geoorloofd. Behalve één ding… Je mag niet uit het spel.

Degene die het spel doorziet en wil stoppen, moet niet zo moeilijk doen. Hij of zij wordt er aan de haren weer bijgetrokken doordat iedereen zich slachtoffer maakt van deze deserteur. Alles mag: beschuldigen van afwijzing, arrogantie, egoïsme…. Jij bent de dader.

En ja, wat doe je dan…? De consequenties zijn groot: oude behoeften worden getriggerd, oude angsten en spoken dus ook. En sociale uitsluiting is het chantagemiddel. Blijf je in je oude rol, speel je het spel mee? Of…?

De feestdagen komen er weer aan…. DE tijd voor familiespellen…

Wat is jouw rol in Het Grote Martelaarspel?
Wat gebeurt er als je hier mee stopt?

Kijk eens op http://awkwardfamilyphotos.com/ voor -geweldige- familiekiekjes…

“Hooggevoeligheid, dat is toch dat je vaak moet huilen? dat je overgevoelig bent voor alles? Dat je je alleen maar bezighoudt met zielige dieren enzo?”
“Ik ben niet hoogsensitief want ik hou net van die hokjes.
“Dat is toch helemaal niet wetenschappelijk bewezen?”
“Oh ja, dan ben ik zeker ongevoelig?”
“Het is gewoon aanstellerij: niet zeuren!”

In de afgelopen zeven jaar ben ik al heel veel oordelen tegengekomen over hooggevoeligheid. Zelf ontdekte ik in 2001, midden in mijn burn-out, het boek Hoog Sensitieve personen van Elaine Aron. Na de herkenning op het eerste oog, voelde ik zelf een afkeer tegen de toon en interpretaties in het boek. Het ‘wij hsp’s moeten ons emanciperen’-gevoel. Daar kon ik niets mee. Bovendien ben ik niet introvert, terwijl bij hooggevoeligheid ook een hele karaktertypering leek te horen volgens Aron.

Een tijdje later kwam ik Leven met Hooggevoeligheid van Susan Marletta-Hart tegen. Ik las het in de trein en de tranen van herkenning liepen over mijn wangen. Al die gekke dingen die mij typeren hoorden bij elkaar en hadden een naam. Wauw…

Na mijn coachopleiding besloot ik me te gaan specialiseren in hogeropgeleide hooggevoelige vrouwen. Dat bleek een schot in de roos. Veel vrouwen worstelden met hun gevoeligheid die vaak hun valkuil was in plaats van hun kracht/talent. Inmiddels heb ik ongeveer 500 sensitieve en slimme vrouwe begeleid. Allemaal verschillende vrouwen met één overeenkomst: de opmerkzaamheid voor prikkels van buitenaf die via je zintuigen binnenkomen en het feilloos aanvoelen van sfeer, stemming en emoties. En als je loslaat wat je er in de loop van je leven aan vast hebt gekoppeld, je intuïtie zuiver leert duiden, de signalen van je lichaam serieus neemt en erop vertrouwt dat je sensitiviteit de waarheid spreekt, is het een waardevol hulpmiddel in je leven.

Tip: leer onderscheid te maken tussen jouw energie en die van de ander. Als je naar de ander kijkt, observeer dan. Ga het niet interpreteren vanuit je eigen onzekerheden, maar zie wat er gebeurt en check of het klopt. Laat het daar.

Wil je constructief aan de slag om jezelf krachtiger te maken en je gevoeligheid te gebruiken als talent? Maak dan een afspraak voor een gratis kennismaking met Suzanne Unck: 06 43 12 41 06 of stuur een e-mail naar info@suusenco.nl.

Gisteren was er weer een trainingsdag van de opleiding Van idee tot zzp. Het thema was Ethiek en ondernemerschap. Toen ik me ging voorbereiden op de dag, ontdekte ik dat er weinig informatie te vinden is over zzp’ers en ethiek. Wel veel over Duurzaam Ondernemen en Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, maar dat gaat grotendeels over grotere organisaties en multinationals. Tja, en als het er niet is dan creëer je het toch gewoon zelf… Daar zijn we ten slotte ondernemers voor.

We gingen aan de slag met persoonlijke ethiek. Wat is ethiek eigenlijk en in welke ethische dilemma’s kun je terechtkomen als zelfstandig ondernemer? En dan is er nog zoiets als algemene ethiek; hoe ga je om met situaties waarin je ongelijkwaardigheid constateert, de privacy in het geding komt of er sprake is van ongelijkwaardigheid, macht of manipulatie?

Mijn eigen handelwijze hierin wordt mooi verwoord door Martin Luther King: “Kwaad ontstaat waar goede mensen niets doen.” Een recent voorbeeld is de webcam die Seats2Meet onlangs heeft geïnstalleerd in de open ruimte waar zzp’ers (samen)werken. Deze zendt via deze link een livestream uit zodat iedereen kan zien wie er aanwezig is. Nog even los van de vraag of het legaal is, gaat het om ethische overwegingen voor deze beslissing. Iemand anders dan jijzelf bepaalt namelijk dat jij voor iedereen zichtbaar bent en dat kan consequenties hebben.

Denk hier maar eens aan:
- Wil jij dat iedereen op elk moment kan zien wat jij aan het doen bent en met wie je gesprekken voert?
- Wil je dat mensen (met kwade bedoelingen) weten dat jij niet aanwezig bent in je huis/kantoor?
- Wil je dat anderen, wie dan ook, deze livestream op hun eigen pagina plaatsen zodat er een optische verbinding met jou plaatsvindt als jij zichtbaar bent?

Ik vraag me af wat de ethische overwegingen waren van Seats2Meet om deze keuze te maken. Is er wel nagedacht over deze consequenties? Wat zegt Seats2meet eigenlijk als ze dit ongevraagd doen? Niet onaangekondigd overigens, als je binnenkomt, staat er een 10X15 lijstje met de melding dat je gefilmd wordt.

Wat vind jij ervan? Overdreven gedoe? Gezeur? Of spoort het je aan na te denken over de gevolgen van wat je doet en nalaat? Welke ethische waarden zijn voor jou erg belangrijk? Hoe handel je daar naar? En wat doe je als anderen er minder zorgvuldig mee omgaan?

Vanmiddag had ik geen afspraken en Annedien en ik besloten aan de slag te gaan met ons nieuwe concept om startende ondernemers te begeleiden. We gingen op avontuur in een vision quest. We pakten de fiets en reden richting Bunnik. Alles wat we onderweg tegenkwamen probeerden we te interpreteren. Alsof we in een spel zaten en we aanwijzingen moeten ontraadselen.

Ondertussen gingen we al brainstormend verder met onze ideeën over ondernemers en wat ondernemerschap echt is. Wat ik namelijk steeds vaker merk, is dat veel zzp’ers op zoek zijn naar zekerheden. Met name buiten zichzelf: tips & tricks, boeken over ‘how to’ en trainingen, workshops, bootcamps à la Open Circles. Allemaal manieren om de onzekere ondernemer op te zwepen, bij de hand te nemen en op een uniforme manier te instrueren wat ze moeten doen.

Mijn grootste bezwaar hiertegen is dat het niet matcht met mijn idee van ondernemen: volledig vanuit jezelf vormgeven aan jouw ondernemerschap: alle vrijheid en alle verantwoordelijkheid bij jezelf. Ik kom de laatste tijd teveel zzp’ers tegen die na een training massaal een e-book schrijven met ‘de 7 tips om…’ of ‘de 5 valkuilen van…’.

Ik pleit voor anarchie: één van de grondbeginselen van ons nieuwe concept. Anarchie is het lef om onzekerheid te creëren, je ongemakkelijk te durven voelen en te twijfelen. Bewust niet de leiding buiten jezelf zoeken, maar van chaos tot creativiteit en vorm te komen. Of, zoals The Sex Pistols al zongen: ‘I don’t know what I want, but I know how to get it.”

Nog een stap verder, gaat anarchie over een manier van leven waarbij je je eigen autoriteit bent. Niet anderen bepalen wat jij doet en wie je bent, maar ook niet je eigen spoken. Het gaat verder dan je ergens tegen afzetten, het gaat over het creëren van je eigen wereld, regels, waarden en vormen. En hoe ziet een onderneming eruit die op deze principes gebaseerd is? Gaat deze ondernemer zich twee dagen lang laten vertellen hoe hij het moet doen om zich vervolgens te laten verleiden (in de opzwepingsroes) een veel duurdere training als vervolg te doen? Uiteraard alleen met fikse korting als je je ter plekke aanmeldt? Wat heeft dat te maken met ondernemerschap?

Annedien en ik gaan verder met ontwikkelen van ons concept dat alles ter maken heeft met vrij ondernemerschap, een persoonlijke transformatie, doen wie je bent en creativiteit aanboren. Heb je ideeën, wil je meer weten of roept het iets in je op? We lezen je reactie graag!

Tip: Ben je ondernemer? Durf dan eens te kijken naar jouw taboes. Wat heb je met geld, wat durf je (nog) niet aan? Welke overtuigingen heb je over jezelf als ondernemer en welke verleidingen (lees: behoefte aan zekerheden) liggen op de loer?

Maeve is mijn favoriete godin uit het Godinnen Orakel dat ik vaak gebruik. Ik vind de naam prachtig, maar haar boodschap is nog veel mooier. Maeve vertegenwoordigde de soevereiniteit van Ierland en zijn magische centrum.

Ze is een pittig typje: strijdvaardig, snel, slim en intuïtief. Mijn motto ‘Doe wie je bent!‘ heb ik afgeleid uit het gedicht dat in het Godinnen orakel bij haar naam staat.

VERANTWOORDELIJKHEID

Ik ben een strijdster
een strijdster van het hart
ik ben de koningin
van mijn eigen domein
ik bied het hoofd
aan elke situatie
vanuit mijn kennis van wie ik ben
mijn daden zijn wie ik ben
mijn overtuigingen zijn wie ik ben
alles wat ik doe is wie ik ben
dat wat buiten mij is
blijft buiten mij
dat wat ik binnen laat
bezit ik en erken ik
hoe kun je verantwoordelijk zijn
als je niet alle aspecten van jezelf bezit?
Hoe kun je verantwoordelijk zijn
als je geen koningin van je eigen domein bent?
Welke waarde heb je voor je partner, je kinderen, je vrienden
als je niet voor jezelf uit wilt komen?

Mijn komende levensjaar (gisteren werd ik 38) zal dit nog krachtiger worden. Ook de beschrijving bij 38 in Nog vele jaren – de symboliek van elk levensjaar wijst in die richting.

“Dit is een periode van vruchtdraging. Er wordt actief ingegrepen. Tegenstellingen worden samengebracht en verenigd of er wordt iets uitgesneden. Dat vraagt om moed en bescheidenheid. moedig ingrijpen en bescheiden offeren wat de voortgang niet dient.”

Ik ben er klaar voor !

Wat heb jij te leren de komende periode? Ben je binnenkort jarig en vind je het boeiend om te onderzoeken wat voor jou het komende jaar belangrijk is? Of wil je jezelf scherpstellen, focussen en doen wie je bent? Maak dan een afspraak voor een kosteloze kennismaking of boek een eenmalige sessie. Mail of bel: 06 43 12 41 06.

Vanmorgen had ik weer een boeiende sessie met een cliënte. Ze mopperde over haar leidinggevende die continu ad hoc reageert op gebeurtenissen en niet op een structurele wijze leidinggeeft. Dat maakte haar ineffectief en onvoorspelbaar en mijn cliënte reageerde daar nogal allergisch op. Vervolgens gingen we naar haar loopbaan kijken en hoe ze met zichzelf omgaat. En we kwamen erachter dat ze eigenlijk nogal ad hoc reageert op wat zich voordoet: verwachtingen van anderen, gedachten die ze heeft, wat ze wil met werk: nergens zat een plan of hoger doel achter.

Ze was er zelf nogal verbaasd over. Had niet door dat haar allergie precies was wat ze zelf doet. Samen gingen we kijken wat er zou gebeuren als ze strategischer gaat handelen. We zagen toen dat ze zich op een andere manier in haar werk zou bewegen; doelgerichter, accepterender, oordeelvrijer en spooklozer. Samen hebben we wat dingen op een rijtje gezet zodat zij dit verder kan uitwerken. Het gaf haar veel ruimte en ze had er zin in om er op deze manier naar te kijken en in te staan. Dat past namelijk eigenlijk erg goed bij haar.

De ad hoc werkwijze komt vaak voort uit oude beschermingsmechanismen die jouw gedrag laten afhangen van wat anderen willen. dan ben je dus eigenlijk altijd aan het reageren en je aandacht ligt dus bij anderen. Zij hebben teveel macht en jij hebt geen grip. Door doelbewust je volwassen kant in te zetten en een strategie te bedenken (doel, planning, mijlpalen, werkwijze), voorkom je dat vaste patronen en spoken bepalen wat je doet. Je hebt zelf de regie in handen. Het kan zelfs je strategie zijn om in het hier-en-nu te leven en te handelen, maar dan heb je er wel zelf voor gekozen.

Hoe zit het met jou? leef jij je leven ad hoc of strategisch? Wat zou je willen veranderen?
Als ik hierin wat voor je kan betekenen, hoor ik het graag. Mail me of bel: 06 43 12 41 06.

Veel mensen hebben moeite met onderhandelingsgesprekken. En dan vooral als het over henzelf gaat; functioneringsgesprekken bijvoorbeeld. Of een arbeidsvoorwaardengesprek als je een nieuwe baan begint. Als het gaat over opkomen voor jezelf, assertief zijn, standvastig zijn, komen er heel wat spoken op af. Want…. wat als je vraag om een hoger salaris geen gehoor vindt? Wat als je baas je uitlacht of boos wordt? Of zegt dat je dan maar beter ander werk kunt zoeken? En bij een nieuwe baan is het helemaal spannend! Mag je dat wel vragen? Is je voorstel ‘normaal’ of prijs je jezelf uit de markt?

Voorbereidingen op zo’n situatie gaat vaak gepaard met slapeloze nachten vol piekergedachten: het afspelen van doemscenario’s en proberen te voorspellen wat de gesprekspartner wil, doet vindt, zegt… En ondertussen groeit de angst, de spanning loopt op en als je het gesprek hebt ben je al lang blij als het voorbij is. En achteraf baal je van jezelf…

Het hoeft niet zo te gaan… Er zijn wat strategieën die ervoor zorgen dat je duidelijk bent en blijft en dat je meer ontspannen in het gesprek zit.

1. Een goede voorbereiding is het halve werk.
Bedenk vooraf wat je wilt. Waar start je mee en wat is je absolute ondergrens?

2. Accepteer de consequenties
Wat zijn de gevolgen als je baas niet akkoord gaat met jouw voorstel? Welke conclusies trek jij eruit? wat gebeurt er in het ergste geval? Accepteer het: het betekent namelijk dat je er niet mee akkoord wilt gaa omdat het onder jouw absolute ondergrens zit.

3. Blijf consequent
Geen uitweidingen, geen excuses, geen afzwakking, gee verhalen: blijf simpelweg herhalen wat je wilt.

4. Aandacht op jezelf
Ga niet in de huid van je gesprekspartner zitten; hou de aandacht bij jezelf. Blijf rustig ademen, voel je lichaam op de stiel, ga achterover zitten en ga niet mee in de strategie van de ander.

5. Stick to the plan
Laat je niet verleiden tot andere beslissingen: stick to the plan. Als je merkt dat je moe wordt of je wilt er van af zijn beëindig dan gewoon het gesprek of geef aan dat je erover na zult denken. Nooit paniekbeslissingen nemen.

6. De beloning
Bedenk vooraf hoe blij je zult zijn als het lukt. Stel het je voor… Je zult ongelooflijk trots zijn….

Onlangs begeleidde ik Allard die een arbeidsvoorwaardengesprek ging voeren met zijn toekomstige werkgever. In twee gesprekken heeft hij bereikt wat hij wilde. En zelfs nog meer dan hij durfde te dromen. Dit is zijn reactie:

Na vijf jaar bij een groot IT bedrijf te hebben gewerkt, heb ik de knoop doorgehakt en besloot van baan te veranderen. Voor menig mens zou deze beslissing de meeste stress opleveren, maar voor mij is het meest stressvolle nu juist datgene dat na die eerste beslissing komt: onderhandelen over arbeidsvoorwaarden en salaris. Zakelijk onderhandelen gaat me goed af, maar zodra het over mezelf gaat klap ik dicht.

In twee sessies heeft Suzanne me door goed te luisteren en op het juiste moment scherpe vragen te stellen  geholpen aan een goede tactiek voor deze onderhandelingen. Maar ik heb er meer aan gehad: de sessies hebben me een verder inzicht gegeven in hoe ik met dit soort persoonlijke blokkades in een werksituatie kan omgaan.

Het waren zeer prettige en ontspannen sessies die mij zowel professioneel als persoonlijk vooruit hebben geholpen. Leuk detail: in de gesprekken maakte ze om complexe zaken wat luchtiger en tastbaarder te maken gebruik van de “spokenmetaforen” uit haar boek “Spoken bestaan”, een boek dat ik iedereen kan aanraden. -Allard (33)-

Wil je ook in 2 sessies goed voorbereid zijn op jouw onderhandelingsgesprek? Het is op basis van ‘no cure no pay’. Je betaalt het bedrag (€ 180,-) alleen als het je heeft opgeleverd wat je wilde. En dat is waarschijnlijk meer dan de kosten van de coaching. Bel Suzanne Unck op 06 43 12 41 06 voor een eerste afspraak of mail.