Dat is best bijzonder… Want www.suusenco.nl bestaat niet meer. En SUUS & CO ook niet…
Maar er is wel een gloednieuw bedrijf: Playce. En daar vind je allemaal nieuwe blogs. Kom je?

Ik ben niet bang voor de dood. En ook niet voor mensen die erover praten of ernaar verlangen. In 1997 werd ik ernstig ziek en het scheelde niet veel of ik was aan de andere kant terechtgekomen. Ik voelde het leven uit me weggaan, mijn contact met het lichaam verdween, ik vervaagde. Het was niet eng, maar juist heel kalm en vredig. Ik was er gewoon niet meer. Na een tijdje herstelde ik en leefde verder. Maar vanaf toen was er geen angst meer voor de dood en een mateloze bewondering voor mijn zichzelf herstellende lichaam.

In 2001 zat ik diep: met een burn-out op mijn 28e was ik thuis komen te zitten en voor het eerst liet ik alles toe wat ik echt voelde. Alle pijn stompte in mijn gezicht. Het was vreselijk. ik raakte in een depressie en er was een moment dat ik met alle medicijnen uit hun verpakking gedrukt en een groot scherp mes op de bank zat. Ik dacht: nu kiezen: of je doet het of je pakt de telefoon, belt je beste vriend en gaat leven. Ik deed dat laatste.

In mijn omgeving heb ik een aantal keer met zelfdoding te maken gehad en ook veel van mijn cliënten (meer dan je denkt) hebben een ouder of broer/zus verloren aan zelfdoding. Als iemand suïcidaal is, wordt vaak op een praktische manier gewerkt aan lichtpuntjes, positieve gedachten en gedragsverandering. Ik denk dat er meer nodig is om de existentiële crisis waar je dan in zit, te keren. Het is een moment om een essentiële keus te maken: wil je je verbinden aan het leven? En aan welk leven dan? Wat is je bedoeling hier? Kun je daar op leren vertrouwen en gaan doen wat matcht met wie je werkelijk bent? De zelfdodingsgedachten hoeven niet weg; ze geven een signaal. Aan jou de keus…

Een aantal jaar geleden deed ik een Life-between-lives-sessie. Een soort regressie naar het tussenleven (tussen het vorige en dit in). Ik zag dat ik in mijn vorige leven iemand hielp zelfmoord te plegen. Ik was dienstbaar, deed wat goed was en snapte niet dat ik ter dood werd veroordeeld wegens moord. Ik had toch geholpen…?

Het is mijn missie voor dit leven om nog steeds het goede te doen, maar in contact met mensen en gericht op het leven. daarom doe ik dit werk. Ik begeleid door mensen een plek te bieden waar ze kunnen kijken naar hun leven en ontdekken wat ze willen veranderen en wat ervoor nodig is.

1982. Ik was tien jaar oud en we verhuisden van Arnhem naar een klein dorp in Brabant. Ik wilde niet. Moest mijn beste vriendinnetje achterlaten, mijn fijne school, mijn speelplekken, mijn huis. Het moment dat ik in de verhuiswagen zat en mijn vriendinnetje naar school zag lopen, zorgt nog steeds voor tranen in mijn ogen. De eerste schooldag daar herinner ik me ook nog goed. Hoe verloren ik me voelde tussen kinderen die ik niet verstond. Vanaf toen kende ik het gevoel van buitenstaander zijn. Ik hoorde niet bij hun wereld. Twee jaar lang is me dat op allerlei manieren duidelijk gemaakt. Ze scholden me uit, negeerden me, gebruikten fysiek geweld. Pesten is terreur. En ik stond alleen. De paar vriendinnen die ik had, waren ook niet populair en ze konden je altijd ‘verraden’ door te gaan heulen met de vijand. Bijna bleef ik zitten, concentreren lukte me niet. Uiteindelijk kreeg ik in groep 8 een mavo/havo niveau. Gelukkig kon ik toen naar school in de grote stad. De meeste klasgenoten gingen naar de lhno en mavo in het dorp. Toen was de tijd gekomen om mezelf te bevrijden.

Het gepest worden heeft veel invloed op me gehad. Ik voelde me niet veilig, was niet ontspannen, had altijd buikpijn, had weinig zelfvertrouwen en altijd het idee dat ik moest bukken en mezelf onzichtbaar moest maken. Gelukkig maakte mijn middelbare schoolperiode veel goed. Maar veel anderen hebben dat geluk helaas niet. En dan nog de teleurstelling in volwassenen: de leerkracht die vaak zelfs meedoet of doet alsof zijn neus bloedt en ouders die het weten maar niet voor je opkomen. Sterker nog: die het kind verwijten dat het niet weerbaar genoeg is of die adviezen geven als: dan sla je toch een keer terug…

In mijn praktijk begeleid ik veel vrouwen die gepest zijn. Het zijn de sensitieve, unieke persoonlijkheden die het slachtoffer worden. De mensen die niet willen meelopen met de massa, die weten dat ze eigenlijk heel krachtig zijn;daarom worden ze onderdrukt, gekleineerd en geterroriseerd. Het is belangrijk om je ziel te helen en de spoken die het gevolg zijn van deze ervaring, te begraven. Je hebt een last meegenomen die anderen je hebben aangepraat. Durf te laten zien wie je bent.

Het eerste en belangrijkste om je te realiseren is: ze hebben geen gelijk!

Geloof niet langer wat ze tegen je zeiden, ga vanaf nu jezelf weer geloven…

Vanaf 5 mei a.s. zendt RTL4 het programma Gepest uit.
Peter van de Vorst praat met alle destijds betrokkenen. Elke donderdag van 21.30 – 22.30 uur.

En voor wie echt wil afrekenen met het pestverleden:  Misschien is het dan nu tijd om er echt mee aan de slag te gaan.

Soms heb ik zo’n periode dat ik voel dat er iets sluimert… Een onbestemd gevoel, niet helemaal happy, mijn draai niet kunnen vinden. Het gevoel dat ik niet lekker in mijn leven zit. Vaak ben ik me niet eens echt bewust van dat gesluimer en voel ik vooral een vaag ‘blegh’.

Het wordt wel zichtbaar in mijn gedrag en in de reactie van anderen op mij. Het contact met mijn dochter gaat niet meer vanzelf, er ontstaan vaak strubbelingen en stagnaties en ik ben snel geïrriteerd, gefrustreerd en bozig.

De afgelopen jaren heb ik mezelf gelukkig goed leren kennen, dus ik ben nu veel eerder in staat deze signalen te herkennen en de ‘diagnose’ te stellen: sluimering! En waar ik voorheen gewoon doorging en juist meer over mijn grenzen denderde, compensatie zicht in snoepen en vooral gewoon doorging, weet ik nu dat ik het tegenovergestelde moet doen.

Ik ga eens even met mezelf in gesprek: “Suzanne, wat is er echt aan de hand? Wat is er gebeurd wat je nog niet hebt rechtgezet of opgelost? waar ben je zo verdrietig over? Wat probeer je weg te stoppen?” En meestal komen er dan wel antwoorden. Situaties die komen bovenborrelen, vaak in combinatie met oude pijn, hebben iets getriggerd. Ze hebben spoken wakkergemaakt die nu zijn gaan sluimeren. In mijn buik, mijn schouders, mijn hoofd en in mijn energie.

Het is dan dus tijd om zelf de leiding weer te nemen. Ik vraag aan mezelf wat er voor nodig is om mezelf weer lekker in mijn leven te zetten. Soms kan ik dit alleen, soms met een goede vriendin en soms vraag ik daar hulp bij van een goede coach of via intervisie. Je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen…

Door te kiezen voor aandacht, gezondheid, zorgvuldigheid en liefdevolheid, neem ik de macht over mijn leven weer over.

Wat sluimert er bij jou? En wat heb jij nodig?

Onze twittergrap liep behoorlijk uit de hand

#fe11
Hoe een fictief event een twitterhappening werd waar iedereen zijn eigen invulling aan gaf en we er samen een onvergetelijk feest van maakten.

Zondag 27 maart zaten wij (@annedien en @suzanneunck) bij elkaar en bedachten dat het leuk zou zijn een 1 aprilgrap op twitter uit te halen. We kwamen op het idee om een event te organiseren, maar dan één die niet echt bestond. We bedachten de #fe11, maakten een e-mail met wat spelrichtlijnen en stuurden die naar een aantal tweeps met veel followers. Een paar (waaronder @puur, @sigrid1980 en @IndiraReynaert) reageerden erg enthousiast. En toen ging het  rollen…

Dit is de e-mail die we stuurden:

Join us. En als je er geen zin in hebt, wil je dan ajb niks verklappen?

Uitnodiging fictief event
Op 1 april vindt het fictieve #fe11 event plaats. We nodigen je graag uit aanwezig te zijn en een bijdrage te leveren. Het is de bedoeling dat je op die dag twittert over het fictieve event met gebruikmaking van #fe11.
Vertel wie er zijn, wat je er doet, wat je van de presentaties vindt en hoe gaaf het is. Creëer een buzz (ook vooraf) zonder dat er daadwerkelijk iets plaatsvindt. Maak gebruik van de kracht van twitter.

Zie het als improvisatietheater: er kan van alles ontstaan en gebeuren. Maar geef niets prijs…

Oh ja, het is natuurlijk een 1 aprilgrap. Met als vraag: hoe weet je wat echt is op twitter…?

Een paar spelrichtlijnen:
•       Het event duurt van 9 – 18 uur, daarna is er een fantastisch feest waar van alles kan gebeuren…!
•       Destilleer zelf uit de search met #fe11 wie ook ‘in’ zijn. Communiceer met elkaar.
•       Ga niet inhoudelijk in op vragen van tweeps  over #fe11. Negeer ze, zo voorkomen we tegenstrijdigheden.

•       En please….. verklap niets tot het fictieve feest is geëindigd om precies 00.00 uur van 1 op 2 april.

Doe je mee?

Kijk maar eens op www.fe11.nl wat er verder gebeurde…

Ik heb besloten dat ik dit jaar weer ga vasten. Ik begin uiteraard op Aswoensdag en ga sapvasten t/m zaterdag. Daarna, tot Pasen, vast ik verder door niet te snoepen, geen alcohol en geen ‘luxe’ eten. Ik heb het al een paar keer eerder gedaan en het werkt verhelderend en patroondoorbrekend. Op vasten2011.wordpress.com delen Manoli en ik onze ervaringen. Lees je daar mee?

Een leeuw was als welpje wees geworden en groeide op tussen schapen. De schapen waren zijn familie. En hoewel hij ook probeerde te grazen en blaten, wist hij dat hij er nooit helemaal bij hoorde. Hij deed zijn uiterste best, maar voelde zich altijd alleen. En hij snapte maar niet waarom. Regelmatig kreeg hij de wind van voren: “Gedraag je nu eens als een schaap! Doe nou eens normaal! Denk je dat je beter bent dan wij?!” Het was nooit goed genoeg. En hij werd steeds verdrietiger. Dook weg in de kudde om maar niet op te vallen. Hij was niet gelukkig, hoe hard hij zijn best ook deed.

Op een dag graasde de kudde bij een meer. De leeuw liep een beetje langs de waterkant en zag zichzelf in de weerspiegeling van het water. Hij schrok! Hij was helemaal geen schaap. Hij was een leeuw. Ineens snapte hij alles. Waarom de anderen op hem neerkeken en waarom zijn verwoede pogingen niets uithaalden. Hij was geen schaap. Hij was een leeuw.

Vanaf die dag stopte hij zich als een schaap te gedragen. Hij ging op jacht, lag uren in de zon en werd krachtiger en krachtiger. Op een dag kwam hij een prachtige leeuwin tegen en samen creëerden ze hun eigen, nieuwe familie.

Wat herken jij in dit verhaal? Misschien doe je ook je uiterste best om in het ideaalplaatje van anderen te passen. Zo te zijn als zij. Maar daarmee ondermijn je je eigen kracht. Een leeuw is een leeuw. Ook al is ie dan anders dan de meerderheid. Doe wie je bent!

En wees je ervan bewust dat de weg om te worden wie je werkelijk bent soms een eenzame is. Niemand kan jou namelijk definiëren. daarnaast zien anderen je kracht. Ze zullen er soms van willen profiteren en ze zullen je soms aanvallen. je bent namelijk zichtbaar…

Ik zit een een dynamische periode. Er gebeurt veel. En de dingen die gebeuren geven me veel informatie over wat er speelt en wat er nodig is. Ik beschouw mijn leven vaak als een game. Er is een start, er gebeurt van alles onderweg en uiteindelijk wordt het doel bereikt. Onderweg is het de kunst om aanvallen te ontwijken, strategisch te handelen en punten te verzamelen. Wat mij hierbij het meest helpt, is oordeelloos te kijken. Ik zie mezelf namelijk van alles doen waar ik mijn bedenkingen bij heb. Toch is het noodzakelijk om het te doen, het te ervaren om zodoende te kunnen zien wat er eigenlijk echt speelt. Ik sta ten dienste van ‘mezelf’.

Daarin moet ik mezelf dus ruimte geven. Tegelijkertijd is mijn ‘hogere’ bewustzijn aanwezig om zuiver te interpreteren: wat betekenen mijn handelingen, mijn gedachten en emoties. Maar ook: wat droom ik, hoe voel ik me, wat zijn mijn verwachtingen en verlangens en waar gaat het eigenlijk werkelijk over?

Om het te kunnen behappen, schrijf ik er veel over. Zo blijf ik scherp en blijft mijn intuïtie zuiver. Daarmee hou ik spoken (die op de loer liggen) op een afstand. Ook accepteer ik alles wat ik doe. Daardoor kan ik het ook echt zien. En ik stel mezelf vragen. Geen wanhopige Waarom-vragen maar echte onderzoeksvragen. En daar probeer ik een antwoord op te vinden. Dat lukt vaak niet meteen; er glippen toch oordelen of emoties doorheen of ik zie het nog niet omdat het mijn blinde vlek is. Maar als ik wat meer moeite doe (voor mezelf!) zie ik wat er werkelijk aan de hand is.

Op die manier blijf ik de leiding houden over mijn eigen leven. En blijf ik oefenen in zelfcoaching. Uiteindelijk is dat ook waar ik al mijn clinten toe wil inspireren: anders met jezelf omgaan en dit als levenswijze hanteren.

Hoe ga jij met jezelf om?

In september start de Opleiding Zelfcoaching in Zeist. Wil je meer weten? Mail me dan even: info@suusenco.nl.

Iedereen heeft ze: de onderwerpen waar je niet graag over praat. Sterker nog: je doet veel moeite om er niet eens aan te denken. Van die buikpijnonderwerpen waarvan je weet dat je er iets mee moet, maar je stelt het nog eeeeeven uit…. Dat waarheidsstemmetje dat je vertelt dat iets niet goed is, terwijl je stug volhoudt. Of je blijft je kop in het zand steken en de situatie negeren…

Vaak gaat het om dingen die we moeilijk vinden en waarvoor we ons schamen. Problemen met geld, issues met seksualiteit, gedoe met eten. Soms zelfs nog erger: neuroses, verslavingen of een gebeurtenis waarin we niet integer handelden.

Je innerlijke taboes zijn ware energievreters. Als je je afvraagt waarom je vaak zo afgepeigerd bent, is er een grote kans dat je veel energie steekt in het onderdrukken, weghouden van een thema dat eigenlijk aandacht wil. In je hoofd wordt het groter en groter en daarmee groeit de angst ook. Vaak heeft het gevolgen voor je zelfvertrouwen. Genoeg redenen dus om het aan te pakken. Maar ja: waar begin je? Innerlijke taboes zijn vaak zo gaan vastzitten dat het lastig is om er in je eentje uit te komen.

Ik heb wat tips voor je.

1. Neem een rustig moment, pak pen en papier en schrijf 7 minuten lang alles op wat er in je opkomt bij jouw innerlijke taboe. Alles. Gewoon achter elkaar door. Daarna gooi je het weg of je delete het.
2. Teken je innerlijke taboe. Waar in je lichaam zit het? Hoe ziet het eruit? Welke kleur heeft het?
3. Maak een lijst met de spoken die vastgeplakt zitten aan je taboe. Schuldgevoelspook, ik-kan-het-toch-niet-spook, controlespook…? Kijk op www.spokenbestaan.nl voor inspiratie.
4. Neem iemand in vertrouwen: je zus, allerbeste vriendin. Iemand bij wie je je veilig voelt. Vraag haar/hem vooraf om niet te oordelen en gewoon te luisteren naar je verhaal.
5. Ga op zoek naar een goede coach met wie je samen aan het werk kunt. De oorzaak van je taboe ligt waarschijnlijk wat dieper. Als je dat ook aanpakt, is de kans groot dat je voortaan anders kunt omgaan met dit thema.

Wat is jouw innerlijke taboe?
Kies vandaag één van de vijf tips en ga het doen.
Je bent de moeite waard om dit op te lossen…

Ben jij ook een zoeker? iemand die steeds zoekt naar… ja wat eigenlijk niet? De beste partner, de juiste baan, het mooiste huis…? Nooit goed genoeg en zoeken levert enorm veel stress op. Vaak is het zelfs zo dat je in de praktijk niet eens aan het zoeken toe komt omdat het in je hoofd al stagneert. Ergens geloof je namelijk niet dat je ‘het’ zult vinden. En daar heb je nog gelijk in ook…

Wat er namelijk gebeurt als je gaat zoeken is dat je iets bedenkt waar je je zo aan vasthoudt dat je de rest niet meer ziet. Je wordt nogal narrow minded. Al je aandacht, je focus en je energie gaat naar ‘dat ene’. En de rest wordt afgedaan als ‘niet goed’. De consequentie is meestal dat je er niet blijer van wordt. En dat is een understatement. En oh ja: je vindt het nooit op die manier. Echt niet!

Maar ja, hoe dan? Stel nou eens dat je niet hoeft te zoeken. Dat het er al is. Alsof het cadeautje dat voor jou bestemd is, al klaarligt. Je hoeft niet zelf te bedenken wat het moet zijn. Maar door het zelf bedenken en er star in worden, zie je het niet. Wat is er dan nodig? Eigenlijk gaat het erom dat je jezelf de kans geeft om het te zien. Dat kan alleen als je ontspannen bent, aanwezig in het moment, open, creatief en in verbinding met je omgeving. Dat je helder uit je ogen kijkt.

Zie het zo: er is een schoorsteen. Wat er nodig is is dat de schoorsteen schoon is. Je moet hem dus vegen: alle oude rotzooi eruit. Ervoor zorgen dat het kanaal open is. Vervolgens kun jij je eigen vuur maken. En daar kun je dan weer van genieten. Alleen of samen met anderen. Ik weet zeker dat anderen er vanzelf op af komen, zo’n lekker warm vuur…

Nu is het aan jou: wat heb jij nog te vegen? Welke rommel moet er nog uit? En hoe laat jij je (innerlijke) vuur ontbranden? Hoe geef je vorm aan je energie? En hoe zou het voelen je te warmen aan je eigen vuur en anderen uit te nodigen dat ook te komen doen? Stel je eens voor…

Tip: schrijf intuïtief op wat er nog vastzit in jouw schoorsteen. waarin saboteer jij jezelf? Met welke overtuigingen, principes, belemmeringen, omstandigheden, smoesjes en angsten is jouw schoorsteen gevuld?

Ik hou van het woord Missie. Het geeft een gedrevenheid vanuit visie aan. Een missie is de innerlijke motivatie om iets zinvols bij te dragen. Het is dus logisch dat je missie voortkomt uit je identiteit, uit wie je bent. Met een missie maak je jezelf zichtbaar en doe je de belofte dat je acties en handelingen matchen met jou. Er ontstaat dus congruentie: doe wie je bent.

Veel organisaties worstelen hiermee: visie, missie, doelen… En niet alleen voor grote bedrijven is dit erg belangrijk, juist voor zelfstandige professionals bieden identiteit, visie, missie en doelen concrete handvatten en focus. Zp’ers zijn vaak teveel gericht op WAT ze doen, terwijl de wijze waarop ze werken (het HOE) vaak veel onderscheidender kan zijn. En eigenlijk ook onveranderbaarder. Bovendien geeft het je houvast bij de keuze van je opdrachten, bij ethische dilemma’s of bij de manier waarop je met klanten omgaat. Het investeren in dit fundament is dan ook de beste investering voor je bedrijf.

Maar een Missie is niet voorbehouden aan ondernemingen. Je kunt ook kijken naar je eigen Levensmissie. Waartoe ben je hier? Wat zijn je talenten? Wat typeert jou en wat wil je tot stand brengen in het leven? En welk werk past daarbij? In mijn trajecten Loopbaancoaching is dat altijd het uitgangspunt: niet kijken of jij in dat hokje van die vacature past. Niet geloven in de ‘perfecte’ baan (die bestaat net zomin als de ‘perfecte’ partner) maar ontdekken wie je bent, wat je te doen hebt en onder welke voorwaarden je dat wilt doen.

Als je kinderen hebt, zou het een logisch gevolg zijn om tijd en aandacht te besteden aan de missie die je hebt met het opvoeden van je kids. Wat wil je ze leren? Hoe ga je met ze om? Welke waarden en deugden leef je ze voor? Veel ouders maken dit te weinig expliciet. Het gevolg is vaak dat ze zelf stuurloos zijn (en hun kinderen dus ook) en dat ze hun eigen emoties en gedoe inbrengen in de opvoedrelatie. Daardoor gaan kinderen al snel beschermingsmechanismen ontwikkelen. Dat is niet nodig. Als je als ouder voor jezelf een houvast creëert door een heldere missie te hebben, geeft je dat zekerheid en duidelijkheid. En je kinderen dus ook.

Binnenkort start in Zeist de cursus Opvoeden met een missie. Vijf bijeenkomsten op woensdagochtend waarin je met andere ouders en voor jezelf gaat ontdekken hoe jij wilt vormgeven aan de opvoeding van je kinderen. Wil je er meer over weten? Mail me dan even.

Wie is voor jou iemand met een heldere missie? wat kun je leren van hem/haar?

Als eerste wens ik jou en je dierbaren een Gezond en Liefdevol 2011!
Daar draait het ten slotte allemaal om. Vanuit gezondheid en liefde kun je alles creëren wat je nodig hebt.

Ik heb er in ieder geval weer zin in om door te gaan met het coachen van hoger opgeleide vrouwen op een ontdekkende, inspirerende, creatieve en effectieve manier. Het begeleiden van persoonlijke veranderingsprocessen voelt als ‘mijn ding’. Dit jaar wil ik ook wat meer in groepen werken: trainingen geven, maar ook eigen workshops ontwikkelen en aanbieden. De eerste staat al in de agenda: op 5 februari is er in Zeist een workshop Werken met Tarotkaarten. Je bent van harte welkom om mee te doen!

En ik heb op 11 januari ook weer een nieuwsbrief verzonden. Hier kun je hem lezen.

Over de workshop: ik werk in mijn praktijk veel met kaarten en spellen. Het is leuk, spannend en geeft vaak boeiende en onverwachte inzichten. Bovendien helpt het je om zelf betekenis te geven aan de kaart; je komt ermee uit je eigen vaste denkpatronen. Ik hou erg van de Dalí Tarotkaarten. Vorige week was ik ter gast op het Winterevent van Lisa Portengen en toen kon iedereen een kaart voor 2011 trekken. Ik vertelde erbij wat de kaart betekende. Dat was gaaf om te doen: een goede manier om mijn intuïtie te oefenen. En de kaarten en ik hadden het vaak bij het rechte eind .

Er zijn erg veel verschillende soorten kaarten. Ga maar eens neuzen in een grote boekhandel of bij een spirituele winkel zoals De Wijze Kater in Utrecht of ZaZen in Den Haag. Het is belangrijk als je kaarten wilt kopen, dat ze echt bij je passen. Anders werkt het niet. Ik ben ook gek op alle kaarten (en boeken!) van Saskia de Bruin. Ze bruist en sprankelt.

Een leuk boek om te leren werken met Tarotkaarten, is deze. Die ga ik zeker gebruiken in de workshop op 5 februari.

Trek ook eens een kaartje, bijvoorbeeld hier. Wat vertelt hij je?
En wat betekent dit voor jou in 2011?

Overal zie je ze opduiken: e-mails, blogberichten, columns en artikelen over het nieuwe jaar. Vol met tips, aansporingen of dromen. Maar wees nu eens eerlijk: zo’n nieuw jaar zegt toch eigenlijk niets? Maandag is gewoon weer maandag en het leven verandert echt niet door het verstrijken van een ooit bedachte jaargrens.

Zelf vind ik dat er veel natuurlijker overgangen zijn. De momenten die daadwerkelijk een verandering inzetten. De geboorte of verjaardag van je kind, de sleutel van je nieuwe huis of het overlijden van een geliefde. Maar er zijn ook kleinere gebeurtenissen die laten zien dat altijd alles in verandering is. Een eerste crocusje bijvoorbeeld, of een eerste date.

De vraag is vooral: hoe ga jij met veranderingen om? En hoe begeleid je jezelf in zo’n transformatieproces? Wat heb je nu werkelijk nodig om er doorheen te komen, de juiste keuzes te maken, op jezelf te vertrouwen en te groeien?

Zelf heb ik de neiging mijn tanden erin te zetten en het in mijn eentje te doen. Ik weet echter dat alle hulp welkom is en heb in de loop van mijn leven verschillende mensen ontmoet op mijn pad die een stukje meeliepen of me hielpen bij het hanteren van mijn kompas.

Wil je er ook iets van maken? En heb je het idee dat ik een stukje met je mee kan lopen?  Bel of mail me dan voor een kennismaking. Dan kunnen we ontdekken of ik een goede reisgids voor je kan zijn.

Fijne jaarwisseling!

PS tip: koop 1 vuurpijl en schiet hem met Oud & Nieuw de lucht in terwijl je jezelf een belofte doet voor 2011…

Iedereen heeft een dekmantel. Een onderwerp, trauma, situatie of (zelfgekozen) eigenschap die alle aandacht naar zich toe trekt en daarmee verbergt wat er werkelijk opgelost moet worden. En het lijkt zo legitiem: natuurlijk geeft geld zekerheid, is het belangrijk om je kind goed op te voeden of je werk naar behoren uit te voeren. En dat wordt dan ook te pas en te onpas aangevoerd als argument om niet te hoeven onderzoeken wat er werkelijk om aandacht vraagt. Wat zit eronder? Wat wordt er bedekt met de Mantel der Liefde?

Mensen zijn geneigd hun keuzes en handelingen te rechtvaardigen en verantwoorden. Daarom zoeken we naar maatschappelijk geaccepteerd gedrag, zetten we een masker op en manipuleren we om onze zin te krijgen. Vaak zien we het wel van anderen, maar liever niet van onszelf. Als we ermee geconfronteerd worden zijn we verontwaardigd, gekwetst of arrogant. En we zitten vol redenen  die we kunnen aanvoeren om onszelf voor de gek te houden.

Wat wil jij bedekken? Wat is werkelijk je angst of innerlijk taboe? En waarmee bedek je dat?

boekentip

De afgelopen week, met al die sneeuw en gladheid, hoorde ik van veel mensen dat ze waren gevallen. Soms gewoon lopend, soms met de fiets. Zelf ben ik nogal voorzichtig, dus ik bracht Rivka met de bus naar school. Ik vind vallen heel erg naar. Het is zo’n onwerkelijke ervaring. Je hebt niet door dat het gebeurt voor het gebeurd is. En er komen altijd zoveel spoken bij kijken: “Heeft niemand me gezien, ik sta voor schut, wat ben ik toch een sufferd…”. En vallen doet altijd pijn. In eerste instantie weet je nog niet precies waar, de schok is te groot. Maar na even wordt de pijn voelbaar en zichtbaar. En dan is het tijd om te herstellen.

En niet alleen fysiek vallen is pijnlijk. Ook een relatie die valt of een project, onderneming, vriendschap of andere verbinding kan zomaar uiteenvallen. Altijd met een schok, zelfs als je het ziet aankomen. En met pijn, schaamte, oordelen. En het eerste dat moet gebeuren, is herstellen van de val. Jezelf de tijd geven om te helen, goed voor jezelf te zorgen en de pijnlijke plek te koesteren.

Daarna kun je weer verder waar je was gebleven. Misschien mijd je de gladde plek, neem je een ander vervoermiddel of een andere route. Maar weet dat je vallen nooit helemaal kunt voorkomen. Vergeef jezelf.

Luistertip: Elvis Presley – can’t help falling in love